تا کنون چند بار نوشته های ارسالی  یا کامنت های درد دل گونه ی معلمان و همکارانم را اینجا به عنوان پست های مستقلی کار کرده ام . درد دل هایی که نویسند گان انها  علاوه بر گمنامی در یک چیز مشترک بودند عاشق بودن به معلمی و بچه ها و مدرسه و کار زیاد و ذوق وشوق به حرفه ای که به دیده عشق به ان نگاه می کنند . همه ی حرف این معلم ها این بود که اموزش و پرورش معلم های خوب را دوست ندارد .
وبلاگ دیرتش باد  به انعکاس فعالیت های مدرسه کالو کو چکترین مدرسه جهان می پردازد . معلم این مدرسه و مدیر همین وبلاگ در عشق وعاشقی به معلمی و بچه ها با معلم هایی که در اغاز اشاره کردم مشترک است اما در شهرت متفاوت عبدالمحمد شعرانی را شاید بتوان مشهورترین سرباز معلم ایران نامید .
علاقمندان و دوستداران به مدرسه و کلاس و بچه ها همت و تلاش و خلاقیت و عشق او را ستوده اند . شعرانی روز های گذشته در شیراز نمایشگاه عکس مدرسه اش را برگزار کرده است دیدن این سطور در لابه لای نوشته اش سخت برایم عجیب بود که :
"من تمام هزینه های نمایشگاهم را خودم پرداخت می کنم ،بدون اضــــافه کاری و ماموریت ! اصلا آموزش و پرورش کسانی که کار می کننددوست ندارد ! بعد از پنج سال کار کردن در آموزش و پرورش فهمیده ام راه های دوست داشتن را ،اما من دوست نداشتن را بیشتر دوست دارم !"روز گار غریبی است وزیر هر روز و حتی همین دیروز باز هم از به قله بردن معلم هایش گفت وچه شکافی است از مدرسه تا وزارت که انان که خود در قله اند چنین دوست نداشتن  خود را بیشتر دوست دارند .

 http://dayyertashbad.blogfa.com