آقا اجازه ؟

ساعت 9صبح دفتر مدرسه : معاون می گوید بعداز ظهر ی هستیم و برای محکم بودن خبرش ، مدیر مدرسه ابتدایی همجوار را نشانم می دهد که علی رغم میل باطنی میز و کمد هایی را به مدرسه راهنمایی اورده است، با چشمان نیمه باز هم که بهش نگاه کنی می شود ببینی که ، به هم ریخته و عصبی است و دقیقا خودرا بلاتکلیف می داند ...من خودم را از او بلاتکلیف تر . مدرسه سارا و این که باید کجا برود دقیقا به مدرسه ما بستگی دارد . خداراشکر مدرسه پارسالی او صبحی است و از این بابت مشکلی نیست .

ساعت 10 مدرسه سارا : به محض ورودم خانم مدیر، زبان به گلگی وشکایت می گشاید مدرسه سارا هم بعداز ظهری شده و ای.... گویی بلاتکلیفی وجه اشتراک همه ی مدیران و معلمان در استانه مهر است . بلاتکلیف ترین این دقیقا مناسب حال من است . پرونده سارا را می گیرم و به مدرسه ای که مدیرش وسایل شیفت پسرانه را به مدرسه ما اورده می روم می گویند انجا صبحی شده است در میان این بلاتکلیفی شکر کردن هم مزه ای خاص دارد . انجا می روم خانمی که مسئول ثبت نام است با قاطیعت از رفتن پسر ها و تک شیفت شدن مدرسه می گوید . همه چیز به هم ریخته است و معاون مدیر پسرانه را زیر چشمی نگاه می کنم به مادر مرده ها شبیه شده است وسط میز و نیمکت هایی که در حیاط چیده شده تا به مدرسه راهنمایی برده شوند زانوی غم بغل گرفته است ... می شود فهمید که او از مدیرش بلاتکلیف تر است . بگذریم ....سارا ثبت نام میشود .

ساعت صبح11دفتر مدرسه خودم:

روز های کاریم را برای یک سال تحصیلی در نوبت بعدازظهر به معاون اعلام می کنم . معاون خبر جدیدی دارد شاید صبحی شویم . شرایط عجیبی است و هر لحظه معلم و مدرسه و دانش اموز بین صبح وظهر شوت می شوند ... ساعت 12مدرسه جدید سارا : معاون مدرسه پسرانه ای که کمد و میز به مدرسه راهنمایی برده اند با نهایت عصبانیت با سرایدار مدرسه داد وبیداد می کند . معاون: من از این همه جابجا کردن میز و... کتفم درد می کند ، کتفم در رفته ......سرایدار مدرسه بلندتر می گوید : ظیفه ی من مراقبت ونگهبانی از مدرسه است نه حمالی و.......

فرار را بر قرار ترجیح می دهم و به یاد حاجی بابایی و همه ی حرف هایش درباره ثبات در آموزش و پرورش و جایگاه وشان و منزلت معلم ها می افتم . گیج شده ام نمی دانم دارم به قله می روم یا در حال پایین امدن از قله ام .... سخت بلاتکلیفم .بلاتکلیف بارزترین صفت این روز های هر آموزش و پرورشی است یادش بخیر چند سالی که شهریور ماه بدون وزیر بودیم چقدر مهر های ارامی داشتیم