آتش سوزي در مدارس کشور ما، سابقه طولاني دارد. و هربار این حوادث وحشتناک تنها با،چند نطق اتشین نمایند های مجلس ، وعده بررسی همه ابعاد حادثه توسط کمیسیون اموزش ، اعزام هئیتی از طرف وزیر به منطقه ، پیام تسلیت وتاسف وزیر ، پرداختن چند روزه جراید به موضوع ایمنی مدارس ، تکان دادن سري از تاسف ، و وعده ی توجه بیشتر به ايمني در برابر آتش‌سوزي مدارس  موضوع به فراموشی سپرده شده و هیچ گاه از خود نپرسیده ایم به راستی تا کنون:

 چرا نتیجه ی هیچک از این گزارش های کمیسیون آموزش ، هئیت های اعزامی به مدارس مصیبت زده به افکار عمومی اعلام نشده است ؟

چرا تا کنون هیچ وزیرآموزش و پرورشی در واکنش به سهیم بودنش در پرپر شدن نوگلان ملت  در جاده و کلاس های درس استعفا نداده است ؟

 چرا هیچ مقصری معرفی محاکمه وقصاص نشده است ؟

 چرا ما که در عراق . افغانستان و ...مدرسه میسازیم فکری به حال 30 درصد مدرسه های خودمان که از بخار های  نفتی نا مطمئن استفاده می کنند نیستیم تا هرسال شاهد کباب شدن صورت چون گل بچه ها نباشیم .  

لطفا بخوانید :

لطفا سال 64 حادثه آتش‌سوزي در دبيرستان 17 شهريور جوانمردخان در 7 کيلومتري سفيلان، بزرگ‌ترين آتش‌سوزي در مدارس سال 73 در رشت، سال 83 سوختن 13 دانش‌آموز و معلم در روستاي سفيلان، سال 84 در روستاي المني استان لرستان و در سال 85، دو آتش‌سوزي در شهرستان سروستان و روستاي درودزن استان فارس، هشت روز قبل گاز گرفتگی 17 دختر دانش اموز در خوی و امروز پیرانشهر و 37 نوگل سوخته شده .