آقا اجازه ؟

^{امروز در رجا نیوز به مطلبی درباره ی مقایسه مدیریت تصویر حوادث غیر مترقبه  در ایران وامریکا رسیدم . در این مقایسه امده است .   حادثه اسفناك اخير در دبستان سندي‌هوك نيوتاون نگاه كنيد. 20 كودك با ضرب گلوله كشته شده‌اند اما حتي يك تصوير از تصاوير خون‌هاي ريخته روي نيمكت يا شتك زده بر ديوار كلاس نيست و عكسي از اجساد آن دانش آموزان منتشر نشده است. تنها تصاويري كه عمق اين فاجعه را نشان مي‌دهند مادراني هستند كه اشك مي‌ريزند و رييس جمهوري كه در نطق خبري خود اشك‌هايش را پاك مي‌كند.چند هزار كيلومتر بياييد اين‌طرف‌تر به كشور خودمان. بخاري يك مدرسه در روستايي آتش گرفته است و هنوز ساعتي نگذشته كه تصاوير دلخراش دختربچه‌هاي آن مدرسه روي خروجي خبرگزاري‌هاي داخلي قرار مي‌گيرد. صورت‌هاي سوخته و سر و دست‌هاي باندپيچي شده سوژه عكاس‌ها مي‌شوند و در كم‌ترين زمان ممكن در جمع پربازديدترين مطالب قرار مي‌گيرند. حتي اگر آتش سوزي پيرانشهر را به زبان انگليسي هم جستجو كنيد همين نوع تصاوير را مي‌بينيد. متن کامل را اینجا ببینید}